Dworce prowincjonalne kształtowano na wiele sposobów i nadawano im rozmaitą formę stylistyczną. Zwykle natomiast modła odzwierciedla uznanie poszczególnych stylów w różnych krajach i epokach: formy romantyczne liczne są w Brytanii, Niemczech; we Francji, Hiszpanii, Włoszech dominują style nawiązujące do klasycznej tradycji; wzdłuż i wszerz zaś z zapałem sięgano do lokalnych form architektonicznych.
| Stamford (Lincs., Anglia; 1846): wysoki poziom Tudorów - jedna z form romantycznych dworców brytyjskich | Złotów (niem. Flatow; Wielkopolska, lata 70. XIX w.): niemiecki wysoki poziom romantyczny | Illnau (Szwajcaria): wysoki poziom alpejski, z charakterystycznym dachem "tyrolskim" (za budynkiem magazyn) |
| Jedlová (Czechy): budynek z podcieniem typowym na rzecz Austro-Węgier | Hoorn (Holandia; 1883): neomanieryzm holenderski | Pabianice (1903): neorenesans poniżej "swojskim" dachem |
| Padrón (Galicja hiszpańska): neorenesans; modła typowa na rzecz wielu dworców Hiszpanii, Francji, Włoch | Middletown (stan Nowy Jork; 1897): symptomatyczny na rzecz Wuj Sam rozłożysty dach; klasa neoromański | Røyken (Norwegia; 1872?): stojący zrobiony z drewna budynek dworca skandynawskiego |
| Białowieża (Polska; 1897?): zrobiony z drewna budynek w tradycji rosyjskiej | Overbrook (Filadelfia; 1858, rozbud. lata 80. XIX w.): jeden z najstarszych w Ameryce | Taisha (Japonia; 1924): schematyczny zrobiony z drewna zajezdnia japoński |